Sandım

8.20.2011 § 4

  Sıktım. Ağlamamak için kendimi o kadar sıktım ki, yutkunabilmek için sürekli su içmekten midem bulanıyordu. Masada anında sessizlik olmuştu. Gözler bana yönelmişti. Sustum. O kadar sustum ki, gözümden yaş bi damlasa, herkes sesini duyabilirdi. Kimse konuşmadı. Ben konuşamadım. Ağladım. O kadar ağladım ki, artık göz kapaklarım acıyordu. Tamamen bitkin düşmüştüm. Kalktım; koştum. Öyle koştum ki, nerdeyse ciğerlerim parçalanacaktı. Sanki tüm nefretim yol boyunca etrafa yayılıyordu. Sandım. Geçecek, bigün herşey bitecek sandım. Güzel olacak diye inandım. Geçmedi. Hiç biri geçmedi. Sardım. Ben sürekli aynı acıları başa sardım.

What's this?

You are currently reading Sandım at Sana Gül Bahçesi Vadetmedim.

meta

§ 4 Response to “Sandım”

  • Ben, yalnızlığı sevmem. Başkalarını da yalnızlığımla mahkum etmek istemem. Ya sen?

  • Güneş says:

    Durdum,düşündüm. Sevdim yazını bir daha bir daha okudum. Kısaca etkilendim.

  • Bu arada;

    " Bir fotoğraf, bir ney dinletisi ve " Hakikat içinde bir rüya, rüya içinde hakikat" başlığını taşıyan yazımızı sayfamızda paylaşmak isterim."

    http://mefkuremiz.blogspot.com/

  • Deborah says:

    @Profösör; Yalnızlık başta güzeldi. Sonra korkar oldum, kendisinden haz etmedim. Çünkü ne zaman yalnız kalsam, hep kötü zamanlar geçirdim.

    @Güneş; Hoşgeldin! Teşekkür ederim.

§ Leave a Reply