ellerin

1.04.2012 § 5

   Hiç bir zaman var olamayacak köpeğimin, etrafımdaki bir çok insandan daha değerli olacağını anlatıyordum sana. "Öyleyse" demiştin bana; "O insanları temizle etrafından. Böylece köpeksizlik koymaz sana."

   Etrafa hiç olduğun zaman bir piç gibi bana geliyordun. Bunu biliyordum çünkü dokunulmaz yerlerine yalnızca ben dokunuyordum. Ne zaman içinde bir yenilgiye uğrasan koynumda bitiyordun. İhanetlerini alıyordun yanına. Utançlarını. Burukluklarını. İntikamlarını. Hırslarını. Yalnızlığını. Hastalıklarını getiriyordun bana. Bunu yapıyordun çünkü benim iyileştireceğimi biliyordun. Bunu yapmazsam zehirlenip ölüyordun. Usulca yanıma sokuluyordun. Seni sevmem için kendini bana bırakıyordun. Sigara sinmiş tenini seviyordum. Hırslarını sindiriyordum. İhanetlerini siliyordum. Yalnızlığını piç ediyordum. Elini tutuyordum, ellerini. Ellerini seviyordum ben senin. Utançlarını okşuyordum. Başarılarını takdir ediyordum, bin yapıyordum biri. En çaresiz anlarında büyüyordun gözümde ve sen Tanrı kesiliyordun.  Bu böyle oluyordu çünkü en çaresiz anların, kapıdan çıkıp giderken ben mesela, samimiyetini adeta yüzüme fırlattığın yegane zamanların oluyordu. Ben sana bu anlarda tapınıyordum. Bu yüzden gidemediğin tek kişi oluyordum. Seni yenilgilerinle seven. Çaresizliklerinle. Güçsüz hallerinle. İhanetlerinle. Ve kimsenin görmediği o yüzünle. Seni sana rağmen seviyordum. Senden gidemiyordum. Bunu biliyordun çünkü başka kimse için ölmüyordum.

What's this?

You are currently reading ellerin at Sana Gül Bahçesi Vadetmedim.

meta

§ 5 Response to “ellerin”

§ Leave a Reply