Nadir İnsanlar Böyleyiz

12.03.2015 § 1

   Hayatınıza değip geçen herkesi sikersiniz. Nasibini almadan kimse çıkamaz günlerinizden. Annenizi, babanızı, sevgilinizi, arkadaşlarınızı, kardeşlerinizi, tek geceliklerinizi, eski sevgililerinizi, yeni seveceklerinizi ve halihazırda sevdiklerinizi hiç durmadan, her gün daha büyük bir gayretle sikersiniz.
   Kemiklerine çakılmış bir çivi gibi durursunuz vücutlarında. Her hareketlerinde batarsınız. Her hareketinizle kanatırsınız. İşe nadiren yarayan, yokluğu aranmayan ama ihtiyaç halinde onsuz olmayan, çoğu zaman ayaklara batmasın diye sıkı sıkı sarmalanıp bir yerlerde istiflenip unutulan, çocukların ulaşılamayacağı yerlerde saklanan, GRİ renkli, ucu sivri şekillendirilmiş salak bir demir parçası olmayı elbette siz seçmezdiniz. Lüzmu olmayan, çirkin bir çiviyi kendi duvarlarına çakmayı elbette onlar seçmezlerdi. Neden sebep, yine de söküp atmazlar. Her gün biraz körelir ümidiyle izler dururlar. Siz, her gün daha çok aşındırırsınız o duvarı.
   Gün gelir, delik genişler. Yalama olur, çivi düşer. Delik kapanmaz. Delik çirkindir. Deliğin izi kalır. O delik başka çivi tutmaz. Çiviyi yerden alırlar. İstiflerler. İhtiyaç halinde başka yere çakarlar.

What's this?

You are currently reading Nadir İnsanlar Böyleyiz at Sana Gül Bahçesi Vadetmedim.

meta

§ 1 Response to “Nadir İnsanlar Böyleyiz”

  • Adsız says:

    Bizler çivi çakılmış o duvarlarız. Dört bir yanımıza batmış değer verdiklerimiz. Yeri gelmiş o çivilere tablo asmışız ve maziye bakmışız. Sorgulamışız... Herkese batmış da bize niye batmış diye. Anlamlandırsak aslında deliğin büyüklüğünü umursamayız. Özlem duyanlardanız belki de bir alçıya. O deliği kapasın diye.

§ Leave a Reply